Ze toont ons het huis dat groter is dan ik dacht: drie slaapkamers. Nu heb ik een slaapkamer, een kleedkamer en een uitloop vanuit de zitkamer. Typisch Frans – of beter: niet-Nederlands – de zitkamer heeft één gemakkelijke fauteuil en een eettafel met veel stoelen die alle verdere ruimte van de kamer lijkt in te nemen. Later verschuif ik van alles, haal een andere fauteuil uit de ‘uitloop’ en maak ik er een gezellige avond-kamer van. Er is een serre, een ruime keuken met nog eens een eettafel met stoelen, een badkamer, aparte wc en een garage, die ik ook mag gebruiken. Het mooiste is wellicht de tuin, die is enorm, en geheel afgesloten. Althans, geen hek aan de kant van het dorp: daar is helling zo steil dat honden daar sowieso niet naar beneden gaan. Van de weg is dit het laatste huis, dan is er een oude brug, over een diepe afgraving heen, die naar het veel verderop gelegen huis van de eigenaresse leidt.

De eigenaresse is aardig, zeer diervriendelijk, zegt ze – ze vindt het prachtig wat ik voor werk doe – en Lotte is natuurlijk ook alweer gek op haar. Ze hoeft de borg (€ 250 stond er aangekondigd) niet, want ze denkt dat ze me wel kan vertrouwen. De avond brengen we rustig door in en rondom het huis. De ‘verbouwingen’ kosten wat tijd net als het alles (mijn spullen) her en der een plaatsje geven. Ik maak kortsluiting door een verkeerde lamp in de houder van een kapotte te plaatsen: hierdoor slaat ook de enige andere lamp van die kamer door, waardoor deze verder geen licht heeft en deze kamer, aanvankelijk bedoeld als mijn slaapkamer, wordt nu de kleedkamer. Het heeft ook de enige geschikte kast daarvoor. We gaan héél vroeg naar bed. Ik slaap direct en heb heerlijk gedroomd. Buiten giet het van de regen, dat belooft wat! (N.B. Het is daarna de hele reis alleen maar prachtig weer geweest!)