Lotte en ik rijden door naar het nabijgelegen middeleeuwse dorp Barre. Interessant dorpje, dat eerst niet erg leuk lijkt, je denkt: wat doe ik hier, maar ga je door, vooral richting oud kasteel, dan wordt het opeens heel erg leuk. Heeft misschien te maken met het feit dat er een tractor bezig was stenen te verslepen van de toeristen-parkeerplaats naar een huis in het kathedraal-deel van het dorp. Er veel alles overstemmend lawaai, en continue hoorbaar. We lopen daarna langs de buitenkant van het kasteel-gedeelte van dit dorp omhoog naar het kasteel. Al gauw komen we langs een rijtje huizen, rechts, met toegeëigende tuintjes aan de linkerkant, langs de rotsen. Opeens staan er bordjes met 'chiens interdit' of 'chiens ne passent pas sûr le jardin' en 'dit is een Japanse tuin' ongeveer 100 varianten van dit alles. Ik loop er langs met Lotte. Wel grappig: Lotte gaat kijken bij een man die aan de andere zijde bezig is met weet-ik-wat voor knuppelig houtwerk of zoiets. Het is ook duidelijk dat dit de man is die bij de tuintjes en de bordjes aan de andere zijde van het pad hoort. Op een gegeven moment, ik ben met Lotte al bovenaan het pad, zowat bij het kasteel, en deze vervelende man bleef maar kijken, ben ik eens gaan terugkijken. Ik bleef hem aankijken tot hij niet meer kón. Ik wist immers waarom hij keek: ik kwam voorbij met één van die vele vieze vervelende honden die zijn tuintjes (illegaal of legaal, dat blijft onduidelijk) met de vele zogenaamde Japanse stijl tuintjes (ook dat is erg onduidelijk, ik heb vele Japanse tuinen gezien en die zagen er echt anders uit). Dus ik keek terug, en hij keek naar mij en toen zei ik "Gaat het?", en "Deze hond doet niets in uw tuintjes hoor" en hij respondeerde met "ik mag toch wel controleren?", waarop ik zei dat ik al die bordjes (het waren er echt tientallen) wel gezien had en het best wel ziek vond.