We maken een lange wandeling door 'ons' dorp Gagnières. Er staan veel meer mooie huizen dan ik aanvankelijk dacht, ook blijkt het dorp groter. Het riviertje dat door het dorp stroomt heet de Ganière en Lotte mag er lekker in gaan zwemmen. Het is de eerste keer dat ze zwemt sinds haar ongeluk.

We lopen de weg langs het riviertje en die blijkt bij de hoofdroute ten zuiden van het dorp uit te komen juist daar waar 'onze' weg, de Rue de la Lambisterie, omhoog loopt. In het dorp was er 's ochtends markt, maar daar zijn we te laat voor. Alles is al dicht en iedereen is al weg. Na deze wandeling gaan we eerst terug naar huis om die was op te hangen. Voorts wil ik graag de eigenaresse van ons huis spreken want ik wil hier langer blijven. Dan willen we in St. Ambroix de 'Sentier du bois de la ville' lopen, met een bezoek aan de toren die over stad uitkijkt.

We beginnen aan de wandeling die maar stijgt en stijgt, en zijn al lang voorbij de toren, toen ik bedacht dat het veel te warm was voor zo'n wandeling. Het is bijna 30 graden! De toren, die wilden we zien! Dus gaan we op zoek naar de toren, maar het pad er naartoe is afgesloten met een bord 'Gevaar!' Wat er daar gebeurd is weet ik niet, maar we kunnen niet bij de toren komen. Dan maar terug naar het centrum van St. Ambroix, waar we wat rondlopen door de hoofdstraat en een echte wandelkaart van de omgeving kopen. Ik zou er wel op een terras willen gaan zitten, maar geen van de terrassen spreekt me echt aan. Dat lijkt in Les Vans leuker, maar dat kan ik volgende week dus nog doen.

In Bessèges doe ik nog inkopen in de Casino supermarkt en dan rijden we naar huis. Daar zet ik de boodschappen weg en lopen we naar het huis van de eigenaresse.

Het blijkt een schitterende, enorm grote boerderij te zijn, die niet als zodanig in gebruik is. Twee schapen, die op het erf gewoon los rondlopen, kijken boos naar Lotte, een gaat zelfs boos met z'n voet stampen en schrapen, maar we mogen er wel langs. Lotte en ik lopen de binnenplaats op, zien er kippen en nog veel meer leuke dingen, en ik luid de bel die daar hangt. Niemand hoort me. Ik ga een trap op die naar een veranda op de eerste etage lijdt. Daar zie ik de moeder. Ze roept haar dochter die ergens in de tuin bezig is.

Binnen biedt de moeder me een stoel aan. We maken daar ook kennis met hun hond, een border collie. De eigenaresse komt en ik krijg een glas Pernod (en nog iets waarvan ik de naam ben vergeten). Ik vraag of ik het huis nog een aantal dagen langer mag gebruiken en dat is akkoord, voor een zeer schappelijke prijs. Dit is heel fijn, want nu kan ik zonder al teveel bagage naar Nîmes reizen en dus ook door naar Marseille vliegveld om de vier anderen op te halen (één persoon annuleerde, en het past nu wel in mijn auto). Met weinig bagage en Lotte achterin moet dit lukken. Ik heb nu tenslotte een stationwagon. Ik krijg nog een glas en we praten over stierengevechten en andere dingen. Ik vertel haar meer over mijn plannen. De moeder praat ook mee, ze is wat doof, maar zeer 'bij de tijd', zoals dat heet.

Dan gaan we naar huis, het is inmiddels tegen zevenen. Ik bel mama en Marieke, die met haar man William voor de katten zorgt, over mijn plannen. Ik ga de nieuwe kaart bekijken, brood met boter, zout en knoflook eten en drink nog wat van de Syrah Rosé uit de Ardèche. In de heerlijke tuin speel ik wat met Lotte die nu echt al bijna helemaal gewoon loopt en alweer gewoon met stokken - of grote denneappels - komt aanzetten. Ik gooi ermee. Maak ook nog wat foto's in de schemering. Het is hier mooi. Het is hier goed. Wat ben ik blij dat ik hier na Nîmes weer even terug kan keren.