We lopen door de 'hameau', waar veel huizen vernieuwd zijn, er zelfs erg luxueus uitzien, en waarschijnlijk alleen maar door buitenlanders worden bewoond. Ik zag een Duits naambordje en hoorde de mensen daar ook Duits spreken. Al gauw zijn we het dorpje uit en lopen we eerst door een veld en dan door een dennenbos, dat ooit een wijngaard was. Deze wandeling voert door oude wijngaarden en olijven-plantages. Door de uit Amerika geïmporteerde druivenziekte phyllorexa stierven in 1880 alle druivenstruiken. Al gauw werd door kruisingen tegen deze ziekte resistente druivensoorten gekweekt, maar de meeste wijnboeren hier hadden het toen al voor gezien gehouden. Heel apart is het om over de berghellingen te lopen, tussen oude muren, overal, die voor de wijnbouw zijn neergezet, maar waar nu geheel andere vegetatie groeit. Het is 29 graden Celsius, vooral voor Lotte is dat erg warm. Bij een pad lopen we verkeerd en komen op een erf uit, waar verder niemand is, maar waar wel een lekkere emmer met water staat: komt dat even goed uit! We doen er inderdaad anderhalf uur over, zoals dat in de folder stond. Een heerlijke, niet al te lange wandeling, en ik heb zelfs nog ergens een paar oude wijnstruiken met druiven gezien. Ik heb ze gefotografeerd, maar het komt niet erg duidelijk over. Dus ik heb ze hier niet geplaatst.

Na deze lekkere wandeling naar St. Ambroix gereden, maar dat plaatsje leek opeens wel uitgestorven, daarom maar door naar Gagnières. Vlak daarvoor eerst omhoog naar Castillon, een gehucht met een oude kasteeltoren. Ik heb namelijk op de kaart gezien dat er een pad moet lopen tussen Les Granges, de plek waar ik verblijf in Gagnières en Castillon. Ik wil dat pad vinden. Mooie route scherp omhoog over enkele kilometers. Het gehucht is echt niks: drie huizen. Er is een man aan het werk. Hij begroet me in het Nederlands; hij spreekt met een Vlaams accent. Na een kort gesprekje zeg ik hem dat ik een pad zoek dat naar Les Granges moet leiden. Hij stuurt me een bepaalde richting op, "de buurman heeft het pad net eindelijk eens vrijgemaakt...", maar na zo'n twintig minuten omhoog gegaan te zijn heb ik echt het gevoel dat dit niet de richting van Les Granges is, dus lopen we weer terug. Onderweg kwamen we nog een vriendelijk Frans echtpaar tegen die me beloofden dat er boven heus een echt bassin met water stond.... Terug in Castillon spreek ik even met de vriendelijke Belg en wil daarna de auto instappen, tot hij me terugroept. Hij weet opeens nog een pad: ik moet een poort door over een pad dat privé lijkt, maar publiek is. Dat leidt, meent hij, naar het oude station van Gagnières. We gaan het pad op, en - fijn voor Lotte - passeren eerst opnieuw een emmer met fris water. Het leidt inderdaad richting Gagnières dat we al gauw in de verte zien liggen. Vanaf de berg kan ik zelfs ons huis zien. Op een uitstekende rotspunt, Lotte moet er zeker 2 meter vandaan blijven, maak ik foto's. Vanaf de rotspunt gaat het zeker 250 meter vrijwel recht naar beneden. Daarna lopen we terug, de man is niet te zien, we stappen in de auto en rijden naar Gagnières.

Voor het eerst lopen we in 'ons' dorp een beetje rond. Iedereen groet me vriendelijk. Het is druk want de lagere school gaat uit en de moeders, en sommige vaders, komen bijna allemaal per auto hun kind ophalen. Dit moet de eerste schooldag zijn geweest. Er staat zelfs een politieagent om de boel een beetje in de gaten te houden. Er komen steeds meer auto's waarvoor niet voldoende plek is. Vanaf een hooggelegen publiek gebouw, onder meer de bibliotheek, zie ik ons huis liggen en maak ik opnieuw wat foto's. Ik zie ook de rotspunt, fotografeer ook dat, maar het zal niet erg goed overkomen op een foto. Maakt niet uit. Brood is er niet te krijgen, de bakker is sinds 1 september op maandagen gesloten. In een andere winkel koop ik twee geitenkaasjes: een scherpe en een zachte. Dan rijden we nog niet naar huis, maar eerst naar Bessèges. Bij de supermarkt vind ik een schaduwplek waar ik de auto met Lotte erin achterlaat. In de supermarkt is wel brood te krijgen en ik koop een wijn uit de Ardèche, dat is tenslotte waar ik (vlakbij) zit. Gagnères is het noordelijkste puntje van de Gard. Dan rijden we eindelijk weer naar huis en ik ga in de serre - met alle deuren open - lekker stokbrood met brood, kaasjes en wat radijs zitten eten.

Ik geniet voor 100% van de totale stilte die ons hier omringt. Ongekend voor mij en wat is dat heerlijk. Rond half negen maak ik het diner klaar en ook dat is weer genieten bij de Franse televisie. Ik heb hier alleen Franse kanalen, waaronder gelukkig ook Arte, mijn lievelingskanaal. Thuis krijg ik dat op z'n Duits en hier wordt alleen de Franse versie uitgezonden. De programma's zijn hetzelfde, alleen de taal is anders. Het is voor mij wel goed om zo ondergedompeld te worden in het Frans. Ik spreek en versta het best wel, maar meer oefening kan geen kwaad.