Ik twijfel of ik ga vragen of ik het huis de volgende week ook nog een paar dagen kan gebruiken. Dat bekijk ik morgen verder.

Na de wandeling, maar ook na die autorit naar Thines (ze merkt het wanneer ik nerveus word in de auto, zoals vanwege het feit dat de benzine bijna op was) is Lotte doodmoe. Die ligt lekker te slapen in ons heerlijke, rustige huis.

Eenmaal terug in Gagnières geef ik haar voetje nog eens een biotex-bad. Het is goed en doodt de bacteriën. Dan lekker eten, de tweede dag al helemaal zonder medicijn, maar dit keer wel met knoflook en olijfolie. Het één tegen de vlooïen en het andere tegen jeuk. Ze krabbelt de laatste twee dagen nogal veel. Lotte smult van de maaltijd; door alle beweging geef ik haar ook weer haar normale porties. Ik maak een eenvoudige, maar voedzame maaltijd voor mezelf klaar. Bel met mama, dat had ik beloofd.

Al met al toch een mooie, rustige dag geweest... dat is de bedoeling. Van een last die op me drukte ben ik verlost: het probleem hoe komen onze vrijwilligers vrijdag van Marseille Airport naar Nîmes? Hun ophalen vind ik gewoon teveel van het goede: drie uur naar dat vliegveld en dan weer bijna twee uur terug rijden. Afgesproken met Ingrid is dat ze op Marseille nog eens informeren en als er geen directe bus is (die is er niet, heb ik al uitgezocht en verteld) dan nemen ze een bus naar de stad en daar de trein naar Nîmes, eventueel via Aix-en-Provence. Wel heb ik afgesproken dat ze me mogen bellen als er problemen zijn: dan haal ik ze alsnog op, en dat ze me in ieder geval bellen hoelaat ze op het station in Nîmes aankomen, want daar wil ik ze verwelkomen (een dag later wijzigt dit hele plan zich weer...).