De route is prachtig. Na St. Etiënne wordt de snelweg een Route Nationale (N88), maar blijft vierbaans – en dus even snel – voor nog vele tientallen kilometers. We passeren de Gorges de la Loire, gaan door de Haute Loire en over de Plateaux Volcaniques. Het uitzicht is steeds maar verbazingwekkend mooi. In Le Puy-en-Velay zien we niet alleen de Romaanse kapel bovenop de rots St. Michel, het Mariabeeld bovenop de rots Corneille, maar ook de gezellige straten met zaterdagse drukte en terrassen, waar men lekker zit te kijken en te keuvelen nar de zaterdagse inkopen. We volgen de N88 tot in Langogne, waar ik even verkeerd rijd: ik ga rechtdoor voorbij een bord (zonder wegnummer, vandaar) Villefort, terwijl daar in had moeten gaan. Dit kwam doordat ik een andere naam verwachtte, de naam van een eerder plaatsje op diezelfde weg.

Bij een weiland met natuurcamping net voorbij Langogne stoppen we even om ons beider spieren wat op te rekken en even rond te lopen. Dan keren we terug naar Langogne en vervolgen we onze weg op de D906 naar Villefort. Aangegeven wordt Villefort: 45km, en ik denk: oei, het wordt nog veel later! Tegelijk denk ik, ach wie weet gaat het allemaal wel snel en dat was ook zo: binnen 25 minuten waren we in Villefort. Snel, en toch tijd gehad om van ook hier weer de prachtige omgeving te genieten.

Bij Villefort neem ik de D51 naar Bessèges, een smalle weg met 1001 scherpe, onoverzichtelijke bochten over 33 kilometer. Steeds als we al flink een eind hebben gereden naar mijn gevoel en ik denk dat we er bijna zijn komt er een teleurstellende mededeling op een bord met de afstand naar Bessèges: dat geeft telkens veel meer aan dan ik voor mijn gevoel al heb afgelegd op deze weg! Tien voor zes rijden we Bessèges binnen: er is drukte, want kermis! Net voorbij Bessèges slaan we de weg naar Gagnières in.

De route naar het huis is wat moeilijk te vinden, dus bel ik de eigenaresse, die al me snel komt ophalen. Ze rijdt voor me uit naar het huis, dat ik nooit zou hebben gevonden volgens de met de bescheiden meegeleverde routebeschrijving. Aan de manier waarop ze voor me uit rijdt merk ik dat ze hierin zeer ervaren is en dat ik dus zeker niet de enige ben die op deze manier bij het huis word gebracht.

Ze toont ons het huis dat groter is dan ik dacht: drie slaapkamers. Nu heb ik een slaapkamer, een kleedkamer en een uitloop vanuit de zitkamer. Typisch Frans – of beter: niet-Nederlands – de zitkamer heeft één gemakkelijke fauteuil en een eettafel met veel stoelen die alle verdere ruimte van de kamer lijkt in te nemen. Later verschuif ik van alles, haal een andere fauteuil uit de ‘uitloop’ en maak ik er een gezellige avond-kamer van. Er is een serre, een ruime keuken met nog eens een eettafel met stoelen, een badkamer, aparte wc en een garage, die ik ook mag gebruiken. Het mooiste is wellicht de tuin, die is enorm, en geheel afgesloten. Althans, geen hek aan de kant van het dorp: daar is helling zo steil dat honden daar sowieso niet naar beneden gaan. Van de weg is dit het laatste huis, dan is er een oude brug, over een diepe afgraving heen, die naar het veel verderop gelegen huis van de eigenaresse leidt.

De eigenaresse is aardig, zeer diervriendelijk, zegt ze – ze vindt het prachtig wat ik voor werk doe – en Lotte is natuurlijk ook alweer gek op haar. Ze hoeft de borg (€ 250 stond er aangekondigd) niet, want ze denkt dat ze me wel kan vertrouwen. De avond brengen we rustig door in en rondom het huis. De ‘verbouwingen’ kosten wat tijd net als het alles (mijn spullen) her en der een plaatsje geven. Ik maak kortsluiting door een verkeerde lamp in de houder van een kapotte te plaatsen: hierdoor slaat ook de enige andere lamp van die kamer door, waardoor deze verder geen licht heeft en deze kamer, aanvankelijk bedoeld als mijn slaapkamer, wordt nu de kleedkamer. Het heeft ook de enige geschikte kast daarvoor. We gaan héél vroeg naar bed. Ik slaap direct en heb heerlijk gedroomd. Buiten giet het van de regen, dat belooft wat! (N.B. Het is daarna de hele reis alleen maar prachtig weer geweest!)