Wat zijn die Kyriad hotels toch fijn! Ik heb er met Folly veel gelogeerd in 2002. Een shampoo flesje staat nog steeds bij haar relikwieën. Na een korte wandeling geniet ik van een groots ontbijt met veel keuze en Lotte mag gewoon ook in de ontbijtzaal zitten. Dan ga ik online werken en het is voor het hotel geen probleem dat ik dat op mijn kamer tot half twaalf doe. Internet-aansluting is gratis en goed. Hond is ook gratis. Wat dan nog te denken over de prijs die nauwelijks verschilt met die in Bilbao.
Na het werken maken we een grote wandeling door mooi Pau. Lotte zwemt in de onder nieuwe architectuur aangelegde tuinen onderaan de Boulevard des Pyrenées. Zeker, we hebben die ochtend ook weer over die boulevard gewandeld, maar de Pyrenées zijn niet te zien. Het is helaas bewolkt. ’s Nachts heeft het erg geregend, maar nu is het mooi weer ondanks de wolken. De auto heb ik in het hotel laten staan en als we uitgewandeld zijn gaan we, na een kort afscheid in het hotel, om 14h00 per auto nog een toertje maken. Ik ben namelijk op de wandeling vergeten mijn camera mee te nemen en wil toch wat foto’s van Pau hebben. Vanuit de auto, verschrikkelijk eigenlijk – maak ik nog een flink aantal foto’s van de Boulevard en de omgeving.

In een buitenwijk van Pau doe ik inkopen in Carrefour. Dit doe ik steeds om de dure hotelbars en de minibars in de kamer zo weinig mogelijk te hoeven gebruiken. Meestal eet ik ook niet in de restaurants: ik eet gewoon op mijn kamer de heerlijke dingen die ik koop. Behalve, dus, als ik weet wanneer iets echt goed is: zoals het ontbijt in Kyriad.

We rijden over kleine wegen noordwaarts. Het is niet ver wat we vandaag willen bereiken. We stoppen soms, zoals bij een riviertje of op een plein, zoals dat in Pomarez waar we opeens een arena zien. Nota bene naast een lagere school. Daar maak ik foto’s. Rond half vijf zijn we bij het Sporthotel Cassen, maar de receptie gaat pas om vijf uur open. Ik rijd terug naar het dorpsplein (van drie huizen en een kerk) van Cassen en ga er met Lotte liggen slapen. Het is een combinatie van een aantal heel grote velden dus kijk hier niet raar van op. Na vijven melden we ons en we komen een sportcomplex binnen waar wij maar vreemde eenden in de bijt zijn. Enfin, de kamer is goed (geen asbak, maar daar improviseer ik op) en het zal ook goedbedoeld zijn om mij een kamer met zicht op het zwembad te geven, maar daar heb ik nu geen behoefte aan. Ik neem het zoals het is en houd mijn raam dicht. Het zwembad en het terras er omheen zit vol met gasten en ze kunnen zo mijn kamer binnen kijken. Dat vind ik dus maar niks. Ik ga in de kamer aan de slag met werk en ben daar tot laat mee bezig. Patricia, de organisator van de demonstratie, belt me naar aanleiding van mijn telefoontje, eerder, naar haar. Ze vraagt of ik Lotte alvast een big hug (ze zegt het op z’n Frans, maar ik kan dat nu niet herhalen) wil geven van haar en we zullen haar morgen in Dax zien.