De arena loopt helemaal vol. Inderdaad begint om 21h30 het spectakel met een wel heel erg jonge stier. Met touwen en stokken wordt de stier behandeld en oh wat zijn we toch knap. De omroeper heeft het alleen maar over ”les bêtes” versus de helden (dat zijn dan de mannen in de arena). Ik word doodziek van dat steeds maar les bêtes, maar zeg niets. Er zijn verschillende shows, waaronder één met kinderen. Kinderen worden de ring binnengevraagd. Een stier van zo’n twee jaar oud rent ze achterna, zo lijkt het. Het enige wat de stier wil is terug naar zijn ‘stal’, maar dat mag hij niet: hij wordt er met stokken vandaag geslagen en moet achter de kinderen aan. Eén kind valt: de stier duwt zijn hoorns in het kind. Het kind raakt gewond. De omroeper vindt het kind een held. Er is voetbal tussen twee teams van jonge mannen met een reuzenbal, en een stier die tussen die mannen door moet rennen.

De show begon met de Course: mannen die over de stier heen springen nadat deze door een prik met een stok op zijn kop, zogenaamd kwaad richting de toreador wordt gejaagd (feitelijk vlucht de stier voor die prik met die stok en wil hij alleen maar terug naar zijn veilige stal: dit ‘spel’ gebeurt dan ook alleen maar richting van die stal, nooit andersom). Enfin het hele gedoe duurt tot bijna twaalf uur. Geëindigd wordt met de Toro del Fuego. Vuur en vuurwerk dat aan de horens van de stier wordt gebonden. De stier is een kartonnen of houten exemplaar met een man eronder, maar vroeger was dit dus een echte stier. Jordi vindt het erg: alsof je een aanranding naspeelt met een pop.
Na twaalf uur lopen we nog even rond met Lotte en daarna rijden we naar Bayonne, Anglet. Ik breng Jordi naar zijn hotel en rijd door naar het mijne. Het is na enen als ik daar aankom.