Jordi belt rond zes uur en we spreken af om acht uur voor de kathedraal. In Bayonne zijn dan tientallen duizenden mannen en vrouwen in de feria uitmonstering. Het is een totale verrassing, niet alleen voor mij maar ook voor Jordi. De sfeer is anders dan in Pamplona maar toch zo vergelijkbaar dat zowel Jordi als ik steeds Spaans willen spreken.

We ontmoeten elkaar op een andere plek omdat het te druk is voor Lotte om naar de kathedraal te lopen. Alles is druk en vol en lawaaierig: veel muziek, veel geschal. We vinden een terrasje aan de zijarm van de rivier; hier eten we wat. Lotte wordt steeds onrustiger van al het lawaai. Na het eten lopen we naar een wat rustiger deel van de stad, maar dat is erg moeilijk… want dat is er eigenlijk niet. Uiteindelijk lopen we toch aardig wat af en zien we veel. Via via terug naar mijn auto en ik breng Jordi naar zijn hotel, dat vlakbij het station, aan de rand van het feestgedruis ligt, en toch nog net met de auto bereikbaar is.

Daarna terug naar het hotel. Weer de ontzettend vriendelijke receptioniste die op dit tijdstop nog extra moeite doet om hier in de buurt een kamer te vinden voor Jordi. Jordi heeft voor één nacht gereserveerd en moet voor morgen een ander hotel zien te vinden. Dat gaat misschien lukken, Jordi moet morgen zelf verder bellen.
Ik kan vanuit de lounge contact maken met internet via mijn eigen pc, maar inloggen op het CAS lukt niet.

Intussen zie ik enkele mensen ingedut zitten. Mensen die nog niet eens zo oud zijn, maar al dood lijken. Ik raak hier van streek en zal hier geen dag langer blijven dan de geplande 4 nachten. In de gang bij de lounge komt een dame met een spaniël die ons krampachtig voorbij loopt, terwijl Lotte niets doet. Ik zeg “Bonjour”, doch krijg geen reactie, ik zeg het nogmaals, en nog een derde keer: “Madame! Bonjour!” en luider, want ik erger me intussen groen en geel aan de mensen hier, en daarop reageert ze met “Oui, bonjour”. Vanaf nu ga ik alle trutten met schoothondjes hier gewoon voorbijlopen….